×

Fout

[OSYouTube] Alledia framework not found

Naam: Frits lambrechts
Geboortedatum: 24-03-1937
Overlijdensdatum: -
Adviseur van Hoofdpiet: 1984 t/m 1993

Frits Lambrechts kwam via de zeevaart, militaire dienst, avondschool en diverse baantjes in 1964 als pianist bij het Cabaret van Jaap van de Merwe. Hij begon al snel met het schrijven van teksten en ontwikkelde zich tot cabaretier. Hij werkte later ook als acteur in het theater, voor film en televisie. Sinds 1975 brengt hij soloprogramma's, waarvoor hij zelf tekst en muziek maakt.
Lambrechts verwierf bij het Nederlandse publiek sympathie met die zelfgeschreven liedjes. Het liefst was hij doorgebroken met een liedje van grote politieke inhoud (hij was overtuigd communist), maar hij moest zich tevreden stellen met een lied over dansen. Lambrechts' stem is karakteristiek en doorleefd.

Het gerucht dat Lambrechts door Wim Kan is ontdekt, is onjuist. Hij is ontdekt door schrijver en cabaretier Jaap van de Merwe en die heeft hem naar zijn cabaretvoorstelling gehaald als pianist nadat hij hem heeft horen spelen in Amsterdam.

Na zijn samenwerking met Van de Merwe is hij samenwerkingen aangegaan met onder meer Wim Kan en Henk Elsink. Daarna rolde hij in allerlei artistieke disciplines, waaronder muziek, zingen en ook acteren, hoewel hij geen toneelopleiding heeft gehad.

Naast zijn werk als artiest, geeft Lambrechts les in liedinterpretatie op de toneelschool. Hier maakt hij duidelijk dat “ze hun kracht moeten laten zien op het toneel”.

Van november 1984 tot december 1993 was Lambrechts de Hoofdpiet in televisieprogramma's rond Sinterklaas. Hij besloot ermee te stoppen, omdat hij het gebeuren rondom Sinterklaas te commercieel vond worden. Hij wilde het feest graag in zijn pure vorm behouden. De rol werd overgenomen door Erik de Vogel bij de intocht in Monnickendam.

Frits werd in 1971 onderscheiden met de Zilveren Harp van de Stichting Conamus. In 2003 ontving Lambrechts een Gouden Beeld in de categorie Beste Acteur. Hij kreeg deze voor zijn rol in de film Sloophamer.

Bron: http://theaterencyclopedie.nl